Het leven van Damiaan
Pater Damiaan wordt geboren in 1840 in Tremelo. Dan heet hij nog Jozef De Veuster. Net zoals zijn broer treedt hij in het klooster. Zijn grote droom: missionaris worden. En hij maakt zijn droom waar. In 1863 – Pater Damiaan is dan 23 jaar – verlaat hij België. Hij neemt de boot naar Hawaï. Daar zal hij zich op het eiland Molokaï blijven inzetten voor de melaatsen. Arme, zieke mensen die door de hele wereld worden verstoten.
Manusje-van-alles
Omdat Pater Damiaan er alleen voor staat, doet hij werkelijk alles zelf op het eiland. Hij bouwt een kerk met zijn eigen handen. Hij draagt missen op. Hij verzorgt de zieken. Hij geeft de kinderen les. Hij begraaft de doden. En hij zamelt veel geld in voor voedsel. Zo geeft hij de zieken op Molokaï een menswaardig bestaan en vooral ... nieuwe hoop.
Zijn leven geven voor anderen
Melaatsen zijn mensen met lepra. Een besmettelijke ziekte. Gezonde mensen durven melaatsen niet aan te raken. Ze hebben schrik dat ze anders zelf ziek worden en zullen sterven. Maar Damiaan trekt zich daar niets van aan. Hij ziet dat deze mensen hulp nodig hebben en geeft hun die. Daarom verhuist hij naar het eiland Molokaï waar alleen maar melaatsen zitten. Hij woont en leeft tussen deze mensen, hij eet, lacht en weent met hen. Hij wordt hun vriend. Ook al weet hij dat hij hierdoor zelf de dodelijke ziekte zal oplopen.
Zelf besmet
In 1885 bevestigen de dokters dat Pater Damiaan lepra heeft. Hij is nu echt een melaatse onder de melaatsen. In 1889 sterft hij. Het leven van Pater Damiaan is voorbij. Maar het verhaal van deze moedige Vlaming zal voor altijd blijven bestaan.
